મણકો ૧૫

ગર્ભમાં હતો ત્યારે મન શોધતો કયાં છે વનમાળી રે,
ગર્ભમાં તને મન દર્શન આપ્યા પણ મારી કળા ન જાણી રે…..

કાકલૂદી ખૂબ કરીને પ્રભુને વચનો આપ્યા મન તે ભારી રે,
ભજન ભક્તિ ભાવથી કરીશ ને સ્તુતિ કરીશ હું તારી રે…..

ગરજ ટાણે ગોવિંદની બનાવટ કરી મન તે સારી રે,
બહાર આવ્યો મન બદલાણો ને માયાથી કરી યારી રે…..

સંસારમાં આવી મન તું સામો થયો બોલ્યો ઉંવા ઉંવા રે,
પ્રભુ કહે ભલે રે મનવા હું કરીશ તને દુઆ દુઆ રે…..

બચપણ જવાનીમાં મન ભુલ્યો બુઢાપામાં યાદ આવી રે,
બૈરા છોકરા સગાં સબંધી સર્વેએ સબંધો નાખ્યા કાપી રે…..

હવે વચનો યાદ આવે પણ માયા પાસે ચાલે નહીં પાલી રે,
ધનો કહે દોડ સદ્ ગુરૂ શરણે મન હાથ તારો લેશે ઝાલી રે…..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *