મણકો ૨૬૬

શાને મુખ કરે છે ઓશિયાળુ, નહીં જોવે એ ટાણું કે કટાણું,
તું કરીલે ને હટાણું, જાગીને જોને વાયું વાણું…..

જોને ઉગ્યો રવિ ઉઘાડ થયો, ઉતાવળે જરા પરવારો,
આવશે વાદળ અચાનક, વ્યાપે અંધકાર ચારેકોર…..

સમજીનેથા ને શાણો, પછી હશે ચારે બાજુ ગારો,
પછીં નહીં નીકળી શકે બારો, હશે ચીકણો લપટાવ નારો…..

વધુ લાલચમાં લલચાયો, એનો એળે જનમારો ગયો,
માથે રાખ છત્તર શામળીયો, ભીંજાવાનો ભય ટળીયો…..

એ આવે ધના અણધાર્યા, મેઘ, મૃત્યુ ન રહે વાર્યા,
તેથી રહેને સદા આનંદમાં, બન્ને આવ્યે શાંતિ થાયે…..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *