મણકો ૩૬૯

Dhanani Mala Na Manka

અતિ પ્રેમ તો દુઃખનું મૂળ છે,
ફાલે ફળ પછી કડવું વખ છે…..

ધર્મ ધ્યાન સૌને ભૂલાવે છે,
અપયશમાં પછી ડુબાડે છે…..

ડહાપણ પછી ઢંકાય જાવે છે,
મૂર્ખાઈમાં ગણના પછી થાવે છે…..

કર સ્નેહની સરવાણી તું કાબુમાં,
સ્વાર્થી આ દુનિયા છે તું જાગીજા…..

કર પ્રેમ અતિ પુરુષોતમ ને,
ધના કાળાંતરે રહે ખૂશ મને…..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *