મણકો ૪૩૨

Dhanani Mala Na Manka

સંદેહ ઉઠે કર નિર્મુળ જીવન કરે એ રાખ,
અંકુરે ત્યાં ઉખેડી નાખ વટ વૃક્ષ ન બને ક્યાંક…..

સંદેહના છોડને ન પાણીપા વધે પાન ને ડાળ,
જ્યારે રાખે ફળની આશ, સમજો આવ્યો કાળ…..

સંદેહ સરિતામાં વધે તરંગ વધે ભમરીનો ભય,
ભમરીમાં જે ભરખાય જાય તેનો થાતો લય…..

સંદેહ ઉઠે સારું નહીં સુખનું પછી ટાણું નહીં,
સંદેહને સુવાડી રાખ સુતા સર્પન જગાડી નાખ…..

સંદેહ કરાવે વિદેહ તોડાવે સગાનો સ્નેહ,
સંદેહ ઉઠે સારું નહીં ધના એ કામ તારું નહીં…..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *